Historia literatury krawata

Wraz z rozwojem dandyzmu i również w jego wyniku krawat osiągnął apogeum swojej popularności. Stał się wizytówką mężczyzny i podkreślał jego osobowość. Pojawiły się nowe, bardziej skomplikowane sposoby jego wiązania, w zawiązywaniu których miały być pomocne książki, mające pomóc mężczyźnie zmierzyć się z nowymi wymaganiami mody.

Fragment Neckclothitani (krawatologi)

Fragment Neckclothitani (krawatologi)

Krawatologia (Necklothitania) anonimowanego autorstwa z 1818 roku wymienia dwanaście popularnych węzłów. Autor starał się pokazać różnice pomiędzy l’homme comme il faut (gentlemanem z krwi i kości) i la canaille (chamem). Przedstawił także w tej książce niezbędną dla mężczyzn wiedzę dotyczącą sztuki wiązania krawata.

Przez druk przewinęły się książki L’art de se mettre la cravate wydana w Paryżu w 1827 pod pseudonimem Baron Emile de l’Empesé (co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Baron de Krochmal” albo wydana w Anglii Sztuka wiązania krawata H. Le Blanca. Obie z wyżej wymienionych pozycji nie osiągnęły jednak tak dużej popularności jak kolejne dzieło.

Hart de se mettre la cravate ukazała się nakładem drukarni Honoriusza de Balzaka, jednak prawdopodobnie Balzak napisał tylko wstęp, a autorem był Emile-Marc de Saint-Hilaire. Dzieło to wznawiane kilkanaście razy odniosła wielki sukces, stając się bestsellerem nie tylko w Europie. Książka przedstawiała 32 sposoby wiązania i zawierała najwięcej informacji spośród wszystkich wyżej wymienionych.

Szczyt krawatomani przypadł w roku 1830, kiedy to ukazała się książka U Art de la toilette przedstawiająca 72 sposoby wiązania krawata. Większość węzłów były to różne wersje węzła zwykłego czy kokardy, często nie różniących się praktycznie niczym. Ważne były szczegóły, które rozróżniały sposoby wiązania.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *