Historia chusty

    Pierwsze formy krawata odkrywamy w grobowcu pierwszego cesarza chińskiego, Qin Shih-huang-di żyjącego w latach 259-221 p.n.e. To właśnie cesarska armia składająca się z siedmiu i pół tysiąca żołnierzy z terakoty miała na sobie chusty, które swoim wiązaniem przypominały węzeł prosty. Zwyczaj okrywania gardła z czasem zatracił się i aż dwa tysiące lat musiało minąć aby ponownie się odrodził. W Państwie Środka dopiero w wieku XVII dzięki wpływom z mody europejskiej ponownie przypomniano sobie o obwiązywaniu gardła i nie zapomniano o tym do dzisiaj.

    Chusta na szyi chińskiego żołnierza z terakoty - pierwowzór krawata

    Chusta na szyi chińskiego żołnierza z terakoty – pierwowzór krawata

    Kolejne ślady stosowania chust odnajdujemy na wizerunkach dwu i pół tysiącznej rzymskiej armii, uwiecznionej w marmurze kolumny Trajana pochodzącej z 113 roku n.e. Szyje tych żołnierzy zdobione były przez chusty zawiązane na wzór wstążki lub na podobieństwo węzła prostego. Na rzymskiej rzeźbie znajdują się też takie oto wyjaśnienia: „Starożytni chronili gardła przed zimnem, owijając je wełnianymi lub jedwabnymi kawałkami materii, które nosiły łacińską nazwę focalium, wywodzącą się od słowa fauces — gardło”. Jak się również dowiadujemy od Horacego, wielkiego rzymskiego poety tamtych czasów, okrywanie gardła było oznaką zniewieścenia, czyli utraty męskich cech charakteru i słabego zdrowia. Stało się po prostu czymś niegodnym, dlatego w sztuce rzymskiej szale nosili wyłącznie żołnierze, którzy narażeni byli wielokrotnie na nieprzyjazną pogodę.

    Wiek XVI przyniósł wiele zmian. Tradycja nie okrywania szyi, która przetrwała niemal całą starożytność, tym razem została obalona. Krawcy i kreatorzy uznali że warto zająć się częścią ciała jaką jest szyja. Wskutek tych działań w Angli za ponowania Henryka VIII prosty związany tasiemką kołnierzyk, ewoluował z początku w kierunku małego żabotu, a następnie do krezy, czyli fałdowanego kołnierza. Niestety jego rozwój został zatrzymany w wyniku ścięcia królewskiego promotora tego elementu stroju – Karola I, w wyniku przegranej wojny domowej przez racjonalistów w 1649 roku. Dopiero jedenaście lat później wraz z przywróceniem monarchii ponownie pojawią się wiązania na szyi.

    Leave a Reply

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *