Historia od chusty do krawata

Historia skromnych krawatów

Początek XIX przyniósł początek nowej mody, całkiem różnej od tej poprzedniej. Dandyzm, całkowicie różnił się od stylu macaroni czy incroyables. Dandysi poszukiwali doskonałości poprzez prostotę, a o reputacji prawdziwego gentlemana świadczyło nie tylko w co jest ubrany, ale głównie to jak jest ubrany. Największym zwolennikiem oraz prekursorem dandyzmu był George Bryan Brummel (1778-1840), który doszedł na sam szczyt angielskiej socjety dzięki wielkiej determinacji, inteligencji i nieskazitelnemu ubiorowi. Był również przyjacielem księcia Walii i późniejszego króla Jerzego IV, który pozostawał w jego cieniu.

Brummel zdawał sobie sprawę, że czasy arystokracji mijają, a nadchodzą czasy dobrego gustu i stosowania manier. Choć poświęcał wiele godzin toalecie, lecz jego celem było wyglądać skromnie i prosto. Podobne poglądy miał hrabia Chesterfield, który w swoim liście do syna napisał: „Zawsze staraj się ubierać tak, jak wszyscy inni normalni młodzi ludzie. Zważ także, aby nigdy nie mówiono o twoim stroju, że jest zbyt niedbały ani zanadto wystudiowany".

Na strój Brummela składł się ciasno dopasowany niebieski frak, płowożółta kamizelka i pantalony pod kolor, wsunięte w wypolerowane czarne buty z cholewami. W dodatku nieskazitelnie biały krawat, lekko nakrochmalony, aby dłużej utrzymywał należny kształt. Według ówczesnych trendów ubiór właśnie taki powinien być - skromny, prosty, dopasowany do figury, lecz nie za ciasny. „Najlepiej ubrany mężczyzna to taki, który zwraca na siebie najmniej uwagi" - napisał sto lat później Douglas Fairbanks jun.

Ta prostota stała się trendem męskiego ubioru w czasie gdy zrujnowany Brummel przebywał na uchodźstwie we Francji. Gentleman miał wyglądać skromnie, a krawat, zazwyczaj prosty i biały, był odzwierciedleniem osobowości. Ważną rolę odgrywał węzeł. Ozdoba szyi już na zawsze miała zostać najważniejszym elementem ubioru.